De grasmaaierheld

KiddoColumn2008Brrrroem... grrroem... Een donker grommend geluid komt steeds dichterbij.

Gerammel aan het tuinhek.
Pien stopt met spelen en houdt een opgestoken wijsvinger naast haar oor. De andere kinderen laten ook hun speelgoed in de steek en rennen naar het raam.
Ja! Daar is hij!

De peuters drommen voor de ruit om maar niets te hoeven missen van het tweewekelijks ritueel. De grasmaaier komt! Een tiental snoetjes drukt zich tegen de ruit en ziet het grommende maaimonster om de hoek verschijnen. Bang zijn ze niet, spannend vinden ze het wel.
Het gras wordt altijd in lange banen van voor tot achter gemaaid. Iedere keer verdwijnt de maaier uit het zicht, om even later weer brommend langs te komen. Voor de kinderen blijft dit een feest, vooral omdat de grasmaaimeneer altijd naar hen zwaait. Elk rondje opnieuw. Onvermoeibaar en met een groot inlevingsvermogen grijnst en zwaait hij naar de koppies achter het raam. Ook al komt hij nooit binnen, in de groep wordt onze maaiman als een held vereerd.

De tuinier zit zoals gewoonlijk in vol ornaat op de machine: gekleed in een gifgroen jasje en met kolossale lawaaidempers op zijn oren. Hij rijdt vlak langs het raam en de kinderen zwaaien enthousiast, net als altijd.
Maar wat is dat nou? De tuinman rijdt stoïcijns voorbij zonder terug te zwaaien! Hij kijkt zelfs niet eens naar de kinderen. Ook bij het tweede rondje blijven zijn handen aan het stuur.
Dan ziet Pien het. 'Het is niet onze eigen maaier!'
Ze heeft gelijk. Het is niet onze vertrouwde maaiheld.
Zou het een invalmaaier zijn? Of een uitzendmaaier? Het is in ieder geval een jonge maaier.

Mijn collega Paula besluit in te grijpen. Ze stapt naar buiten en trekt de aandacht van de nieuwe tuinman. Hij verstaat Paula niet, want ik zie aan zijn grimas dat hij "Wat?" roept. Pas dan zet hij zijn oordoppen af en doet de motor uit.
Even later komt Paula glimlachend binnen.
'Sommige mannen moeten eerst vader worden voordat ze kinderen begrijpen,' lacht ze en voegt zich bij de peuters voor het raam.
Vol spanning horen en zien we de grasmaaier weer aankomen. De kinderen kijken een beetje onzeker. Want zonder een lieve man erop, is het lawaaiige apparaat ineens veel griezeliger.

Ronkend rijdt de machine langs het raam. Paula zwaait hartstochtelijk en de kinderen doen mee.
Kleuren maaiman's wangen rood onder de oordoppen, of is dat suggestie? Aarzelend gaat zijn hand omhoog. Gejuich in de groep.
Bij elke ronde wordt het ego van onze jonge tuinman groter. Zoveel fans is hij duidelijk niet gewend op een doordeweekse werkdag. Hij groeit snel in zijn rol en doet niet meer onder voor zijn voorganger. Een held in spé.
Met een laatste brede armzwaai geeft hij nog wat extra gas en verlaat onze tuin.
'Dag!' roept Pien.

Het tuinhek rammelt. De kinderen zoeken hun speelgoed weer op.
'Hij gaat het wel redden, als vader,' lacht Paula tevreden.

Column verschenen in Kiddo (2008) onder pseudoniem Lucia van der Zee

Copyright Marianne Witte

Illustratie Monique van den Hout.  

 

ik-ben-een-spook

Illustraties: Jolet Leenhouts

Facebook

Twitter